Als mensen me vragen waar ze het “echte” Martinique vinden, het Martinique dat nog naar nat hout en zeeschuim ruikt, stuur ik ze nooit naar de ansichtkaarten van het zuiden. Ik heb het over de Noord-Atlantische kust: Marigot, Sainte-Marie, Basse-Pointe, tot aan de uithoeken van Le Prêcheur. Hier is het zand zwart, hebben de stromingen karakter en moet je sommige baaien verdienen via een modderig pad of een hobbelige zandweg. Na jaren over deze kust te hebben gereden, is dit mijn eerlijke gids van de stranden in het noorden, met twee juweeltjes centraal: Anse Charpentier en Anse Couleuvre.
Waarom de Noord-Atlantische kust zo anders is dan het zuiden
Het zuiden van Martinique (Les Salines in Sainte-Anne, Anse Dufour, Grande Anse) ontvouwt turquoise lagunes, beschermd door het koraalrif. Het noorden kijkt de Atlantische Oceaan recht in de ogen. Gevolg: een stevigere deining, vaak woelig water, en het bekende zwarte vulkanische zand van de Montagne Pelée, dat snel opwarmt in de zon en de stranden een bijna minerale uitstraling geeft. Aan de zuidelijke Atlantische kant laat Grand Macabou in Le Vauclin het tussenin zien: een strand dat wild is gebleven, maar beschut ligt achter zijn lagune.
Het is een kust voor reizigers die authenticiteit zoeken in plaats van rustig zwemmen. Je komt er vissers tegen, kokosplantages en rivieren die uit het tropisch regenwoud naar beneden stromen. Het blijft er rustig, zelfs midden in het droge seizoen (de Carême, van december tot april, de beste periode). Een huurauto is hier onmisbaar: het openbaar vervoer komt niet bij deze verborgen toegangen, en reken op 1u15 tot 1u30 rijden vanaf luchthaven Aimé Césaire in Le Lamentin. Aan de Caribische kant biedt Le Carbet met zijn zwartzandstrand een toegankelijkere variant van dit vulkanische landschap.

Anse Charpentier (Marigot): zwart zand tegenover de Atlantische Oceaan
Anse Charpentier ligt verscholen in de gemeente Marigot, aan de noordelijke Atlantische kust, op zo’n 45 minuten rijden van La Trinité. Het is een van de meest fotogenieke zwartzandstranden van het eiland, gedomineerd door een merkwaardige doorboorde rots die de erosie tot een boog heeft uitgesleten. Verder naar het zuiden aan dezelfde kust zetten Tartane en de baai van Galion de ontdekking van de Noord-Atlantische kust voort.
Erheen gaan
- Volg vanuit Marigot de richting van de wijk Charpentier en daarna een smal weggetje dat naar zee afdaalt.
- Parkeren is eenvoudig: een paar informele plekken langs de zandweg. Kom in het weekend vroeg.
- Een kort pad leidt naar het zand. Neem dichte schoenen mee: het terrein kan na regen glad zijn.
Zwemmen en veiligheid
Laten we duidelijk zijn: Anse Charpentier is geen strand om rustig te zwemmen. De Atlantische rollers en muistromen kunnen je verrassen. Mijn advies:
- Blijf dicht bij de kant, in de zone waar je nog kunt staan.
- Zwem niet op dagen met zware deining (raadpleeg de lokale weerberichten).
- Laat kinderen nooit alleen bij het water.
Daarentegen is het een prachtige plek voor een wandeling bij zonsopgang, foto’s, een picknick in de schaduw van de zeedruifstruiken en het bekijken van de vissers. Het contrast tussen het antracietkleurige zand, de weelderige begroeiing en het witte schuim is indrukwekkend.
Anse Couleuvre (Le Prêcheur): het strand aan het einde van de wereld
Verder naar het noordwesten, voorbij Saint-Pierre en de gemeente Le Prêcheur, eindigt de weg letterlijk bij Anse Couleuvre. Het is het laatste bereikbare strand vóór de wilde kust richting Grand’Rivière. Je komt er evenzeer voor het strand als voor de wandeling.
Het toegangspad
Vanaf de parking van de habitation Céron (een oude distilleerderij, absoluut de moeite waard) daalt een schaduwrijk pad van ongeveer 15 tot 20 minuten af door spectaculair tropisch regenwoud: boomvarens, reuzenbamboe en de beroemde broodboom en kapokboom (fromager). De weg is makkelijk, maar kan modderig zijn.
- Wandelafstand: ~800 m, gematigd hoogteverschil.
- Neem water, wandelschoenen en muggenspray mee.
- De terugweg, bergop, is iets zwaarder.
Wat je beneden te wachten staat
Een strand van diepzwart zand, ingeklemd tussen twee met jungle bedekte kliffen, met vaak krachtig water. Het is ook een bekende plek waar zeeschildpadden hun eieren leggen (van maart tot oktober, afhankelijk van de soort): je kijkt, je stoort nooit en je laat geen afval achter.
Zwemmen doe je ook hier met voorzichtigheid: geen toezicht, echte stromingen. Veel bezoekers komen vooral voor de wandeling en de sfeer van het einde van de wereld. De avontuurlijksten trekken door naar Anse Lévrier of Grand’Rivière, maar dat vraagt een goede conditie en bij voorkeur een gids.
