De wandeling op de Pointe des Châteaux is ongetwijfeld de spectaculairste tocht van Grande-Terre, en toch een van de makkelijkste van Guadeloupe. Op het uiterste oosten van de eilandengroep, waar de witte kalksteen in de Atlantische Oceaan duikt, klimt een gemarkeerd pad in een minuut of twintig naar het grote kruis van de Morne Pavillon. Vanaf boven zie je bij helder weer in één blik La Désirade, Petite-Terre, Marie-Galante en zelfs het silhouet van de Soufrière aan de kant van Basse-Terre. Ik loop er meerdere keren per jaar naar boven, vaak vóór zonsopgang, en vertel je hier alles wat je moet weten: de echte duur, varianten via het kustpad langs de wilde kant, en vooral het beste moment qua licht voor je foto’s.
De wandeling op de Pointe des Châteaux in het kort
Voordat we elk stuk bespreken, eerst de concrete cijfers om te onthouden:
- Ligging: gemeente Saint-François, 11 km ten oosten van het centrum (15 minuten met de auto via de D118).
- Klim naar het kruis: ongeveer 750 m vanaf de parkeerplaats, 15 tot 25 minuten afhankelijk van je tempo, 43 m hoogteverschil.
- Volledige kustlus: 2,5 tot 3 km, reken op 1 uur tot 1,5 uur met fotostops.
- Uitbreiding langs de wilde kust naar de Anse à la Gourde: tot 7-8 km heen en terug, 2,5 tot 3 uur.
- Prijs: toegang en parkeren volledig gratis. Het gebied heeft het label Grand Site de France.
- Moeilijkheid: makkelijk, maar ongelijke treden en stukken die blootstaan aan de wind; sportschoenen aanbevolen, slippers afgeraden.
- Wanneer: bij dageraad of laat in de middag, idealiter in het droge seizoen van december tot april.
Een gids is niet nodig: de markering is duidelijk en de route spreekt voor zich. Het perfecte uitje op de dag na je aankomst op luchthaven Pôle Caraïbes.

De klim naar het kruis van de Pointe des Châteaux
Van de parkeerplaats naar de eerste treden
Je vertrekt vanaf de grote gratis parkeerplaats aan het einde van de weg vanuit Saint-François. Daar vind je verkopers van sorbet coco (kokossorbet, reken op 3 tot 4 € per bakje), kraampjes met accras (gefrituurde hapjes) en verse sappen; bewaar die voor de afdaling, ze gaan zelden vóór 9 uur open. Het hoofdpad loopt pal naar het oosten, eerst vlak over aangestampt zand tussen zeedruiven en poiriers-pays die door de passaatwinden zijn gevormd.
Al snel overweldigt het decor je: rechts de Anse des Châteaux met haar Atlantische rollers; recht vooruit de rotspieken die uit het schuim oprijzen, de kalkstenen “kastelen” waaraan de landtong haar naam dankt.
De trap van de Morne Pavillon
De eigenlijke klim begint na 500 m: een aangelegde trap van stenen en houten treden klimt over de flank van de Morne Pavillon. Kort, 10 minuten echte inspanning, maar steil, en de wind wordt sterker naarmate je hoger komt. Hou je hoed en je drone vast, letterlijk: de windstoten komen op de top regelmatig boven de 40 km/u.
Het kruis van de Pointe des Châteaux wacht boven op je, een monument van bijna 10 m dat sinds de 19ᵉ eeuw op deze kaap staat (de huidige versie dateert uit de jaren 1950). Het is op zondagochtend de ontmoetingsplek van de locals en een van de meest gefotografeerde panorama’s van de Franse Antillen.
Het panorama: La Désirade in het vizier
Dit is wat deze wandeling uniek maakt: vanaf het kruis is het panorama op La Désirade simpelweg het mooiste van de eilandengroep. Het langgerekte eiland, 10 km uit de kust, lijkt als een walvisrug op de Atlantische Oceaan te drijven. Bij heel goed zicht zie je ook:
- Petite-Terre met zijn vuurtoren, in het zuidoosten, een paradijs voor leguanen;
- Marie-Galante, het platte “pannenkoekeiland” aan de zuidelijke horizon;
- Les Saintes bij uitzonderlijk weer, richting zuidwest;
- de Soufrière (1 467 m) die in het westen de horizon afsluit, vaak met een wolkenkap;
- en aan je voeten de turquoise lagune van Les Salines aan de noordkant, in contrast met het diepe blauw van de open zee.
Niet verwonderlijk: je staat op het oostelijkste uitsteeksel van de Guadeloupese “vlinder”, waar de Atlantische Oceaan en de Caribische Zee elkaar ontmoeten.
Het kustpad langs de wilde kant
De korte lus via de Grande Saline
Langs dezelfde trap afdalen zou zonde zijn. Neem liever het kustpad van Grande-Terre dat naar het noorden loopt: het gaat om de Grande Saline heen, een voormalige natuurlijke zoutpan waar soms steltlopers rondwaden, en volgt dan een lage kust van kalkplaten. De lus brengt je in ongeveer 40 minuten terug naar de parkeerplaats. Let op: geen schaduw op dit stuk, water is onmisbaar, zelfs voor een uurtje lopen.
De uitbreiding naar de Anse à la Gourde
Goede wandelaars lopen verder over het kustpad richting de Anse Tarare (verborgen baaitjes, waaronder een naturistenstrand) en daarna de Anse à la Gourde met haar koraalrif. Reken op 3,5 tot 4 km enkele reis vanaf de parkeerplaats, over een pad dat nu eens zanderig, dan weer rotsachtig is, op de heenweg steeds tegen de wind in, wat de terugweg heel aangenaam maakt. Volgens mij is dit het mooiste stuk kustpad van Grande-Terre: lage kliffen, bogen uitgesleten door de deining, en doordeweeks vrijwel niemand.
Neem je zwemkleding mee: zwemmen is veilig in de Anse à la Gourde (beschutte lagune), maar gevaarlijk op de landtong zelf: sterke stromingen, waag je er nooit aan.
