Als je vanuit Cayenne richting Roura rijdt, klimt de weg langzaam naar een plateau bedekt met een bos dat zo dicht is dat het lijkt te ademen. Hier, op de Montagne de Kaw, toont Frans-Guyana een van zijn meest verborgen gezichten: een vochtige, glibberige wandeling vol watervallen en bevolkt door piepkleine kikkers waarvan de kleuren je doen stilstaan. Voor een natuurfotograaf is dit een zeldzaam speelterrein binnen Frankrijk. Zo pak ik dit massief aan, nadat ik het talloze keren heb doorkruist, camera om de nek en laarzen aan de voeten.
Waarom de Montagne de Kaw de omweg waard is
De Montagne de Kaw is geen spectaculaire top: het is niet eens één top, maar een lange beboste bergkam die het kustplateau scheidt van de moerassen en rond de 300 meter hoog is. De echte rijkdom is de biodiversiteit. Het massief maakt deel uit van het natuurreservaat van de moerassen van Kaw-Roura, een van de grootste beschermde wetlands van Frankrijk, waar zwarte kaaimannen, reuzenotters, hoatzins, schuwe jaguars en honderden vogelsoorten leven.
Maar wat liefhebbers van macrofotografie trekt, zijn de pijlgifkikkers (dendrobates): giftige kikkers niet groter dan een vingernagel, met een huid vol blauwe, gele, oranje of gevlekte patronen. Hun giftigheid, aangekondigd door die felle kleuren (men spreekt van aposematisme), maakt ze makkelijk te benaderen: ze vluchten niet, ze waarschuwen. Voor de fotograaf een buitenkans.
Waar je hier voor komt:
- watervallen en bosbeekjes in een decor van oerwoud
- verschillende soorten kleurrijke pijlgifkikkers, overdag actief
- een unieke geluidskulisse: insecten, hokko’s, brulapen in de verte
- gedempt licht, ideaal voor fotografie, zonder harde zon
- de mogelijkheid om in een carbet (open hut) op de kam te slapen, boven de moerassen

Het watervallenpad: wat je kunt verwachten
Profiel van de wandeling
Het pad dat afdaalt naar de beekjes en kleine watervallen van het massief is kort maar zwaar. Reken gemiddeld op:
- afstand: 4 tot 6 km heen en terug, afhankelijk van de lussen
- duur: 3 tot 4 uur met fotostops (en je stopt vaak)
- hoogteverschil: 150 tot 250 m, maar op heel glad terrein
- moeilijkheid: gemiddeld door modder en wortels, niet door de helling
Het sleutelwoord is vochtig. De grond blijft doorweekt, zelfs in het droge seizoen, de lateritische klei plakt aan je zolen en sommige stukken bij de watervallen neem je met behulp van je handen. De hitte en de luchtvochtigheid, vaak 90 %, maken het veel zwaarder dan de helling. Dit is geen zondagswandeling: het is een echte onderdompeling in het equatoriale regenwoud. Wie hoger wil, kiest eerder voor toppen van Frans-Guyana zoals de pic Coudreau, alleen voor zeer ervaren wandelaars.
Het pad loopt door authentiek oerwoud: reusachtige kapokbomen met spectaculaire plankwortels, lianen zo dik als armen, wassaïpalmen en een donkere ondergroei waar het licht nauwelijks doordringt. Stilte bestaat hier niet; die is vervangen door het gezoem van insecten, de verre roep van brulapen bij zonsopgang en het geroffel van spechten.
Wat je onderweg ziet
- colonnes bladsnijdermieren die hun uitgesneden bladeren dragen
- blauwe morpho’s die als scherven hemel opduiken
- met wat geluk en veel stilte een agoeti of een tamandua (miereneter)
- in de vroege ochtend het geluidsballet van toekans en ara’s boven het bladerdak
Wanneer gaan voor fotografie
Het beste moment om Frans-Guyana te bezoeken is het droge seizoen, van juli tot eind november. De paden zijn begaanbaar, de kans op onweer is kleiner en het bos blijft toegankelijk. In het regenseizoen kan het ook, maar modder, overstromingen en muggen maken het flink lastiger. Paradoxaal genoeg zijn de pijlgifkikkers het hele jaar zichtbaar, omdat ze van de vochtige bladerlaag houden.
Voor de kikkers kies je bij voorkeur:
- de vroege ochtend (7.00 - 10.00 uur), als de lucht fris is en de kikkers actief zijn
- het eind van de middag, net na een bui, als ze roepen
- de zones bij het water en hopen dode bladeren, hun schuilplaatsen
Pijlgifkikkers fotograferen: mijn werkwijze in het veld
Ik heb op de harde manier geleerd dat je een kikker van 2 cm niet fotografeert als een landschap. Dit neem ik mee en zo ga ik te werk.
De uitrusting die alles verandert
- een macro-objectief (90 of 105 mm) of de macromodus van een recente smartphone
- een ringflitser of losse flitser met diffuser: onder het bladerdak is het donker
- kniebeschermers of een plastic zak om in de modder te knielen
- een microvezeldoekje: de vochtigheid laat de lenzen constant beslaan
- een hoofdlamp om glinsterende ogen in de bladerlaag te spotten
- waterdichte zakken om body, batterijen en papieren tegen vocht te beschermen
De juiste reflexen
- Nader langzaam: pijlgifkikkers vluchten niet, maar een plotselinge schaduw laat ze springen.
- Ga op hun hoogte zitten: de foto maak je vlak bij de grond, nooit van bovenaf.
- Raak nooit een kikker met blote handen aan: hun huid scheidt giftige alkaloïden af. Kijk, fotografeer, pak niet vast.
- Let op de achtergrond: een wazig groen blad achter de kikker is beter dan elke kunstmatige bokeh.
- Bracket je flitser: onderbelicht licht om de kleuren te verzadigen zonder het geel te laten uitbranden.
Een detail dat alles verschil maakt: de regen. Een kikker vol druppels na een bui, dat is het beeld dat je ingelijst mee naar huis neemt.
Bereikbaarheid, veiligheid en logistiek vanuit Cayenne
Hoe je er komt
Een auto is onmisbaar in Frans-Guyana, en voor Kaw nog meer: er rijdt geen openbaar vervoer naartoe. Vanuit Cayenne reken je op ongeveer 1 u 15 tot 1 u 30 rijden via de RN2 en daarna de route de Kaw (de D6), via Roura. De weg is eerst geasfalteerd en wordt daarna een onverharde weg die over de kam slingert: prachtig, maar smal en glad na regen. Een wat hoger voertuig is comfortabel, en een 4x4 of flinke bodemvrijheid wordt sterk aangeraden voor het laatste stuk.
Praktische ijkpunten:
- afstand Cayenne - Kaw: ongeveer 60 tot 70 km
- luchthaven van aankomst: Félix-Éboué, in Matoury; reken 20 minuten extra om de RN2 te bereiken
- brandstof: tank vol in Roura, het laatste betrouwbare punt
- mobiel netwerk: wisselvallig op het plateau, laat iemand je route weten
- tijdsverschil: -4 u met Parijs in de winter, -5 u in de zomer
- munteenheid: de euro, want Frans-Guyana is een Frans overzees departement-regio (DROM)
- landnummer: +594, maar reken in het massief op geen enkel bereik
Tip van een local: vertrek vroeg in de ochtend. Het scheerlicht over de moerassen beneden, gezien vanaf de kamweg, is een van de mooiste van Frans-Guyana.
Veiligheid en regelgeving
Het massief ligt in een beschermd gebied: blijf op de gemarkeerde paden, neem niets mee, voer de dieren niet. Het vaccin tegen gele koorts is verplicht voor een verblijf in Frans-Guyana, en een goed antimuggenmiddel is hier geen optie maar een must, samen met lichte lange kleding. Neem minstens 2 liter water per persoon mee (er is geen drinkwaterpunt op het massief), hoge wandelschoenen die al ingelopen zijn en nat mogen worden, een hoofdlamp met reservebatterijen want het wordt rond 18.30 uur snel en abrupt donker, en een EHBO-set met, op medisch advies, een malariamiddel.
Ga liever met een lokale natuurgids: die laat je kikkers zien die je alleen nooit had gespot, leest dierensporen, kent de echte staat van paden die onder het bladerdak allemaal op elkaar lijken, en weet waar je de hangmatten ophangt. Verschillende Guyanese aanbieders organiseren dagtochten of tochten met overnachting in een carbet vanuit Cayenne of Roura.
Te combineren met je bezoek aan Kaw:
- een nachtelijke tocht per prauw over de moerassen van Kaw om zwarte kaaimannen bij lamplicht te zien
- een omweg langs het Hmong-dorp Cacao en zijn zondagsmarkt
- een dag in het Centre Spatial Guyanais in Kourou (gratis bezoek, en met wat geluk een lancering van Ariane 6 of Vega)
- de Îles du Salut, voormalige strafkolonie in de Atlantische Oceaan
- Saint-Laurent-du-Maroni en zijn Camp de la Transportation, daarna per prauw de Maroni op
- de markt van Cayenne en de Place des Palmistes voor de creoolse sfeer
Meer routeideeën vind je in onze complete gids voor Frans-Guyana.
