De regels voor kortetermijnverhuur op Guadeloupe zijn in twee jaar flink veranderd, en de verwarring is groot aan beide kanten: reizigers die niet meer weten of hun Airbnb in orde is, eigenaren die zich afvragen hoeveel nachten ze nog mogen verhuren. We zitten in een Frans overzees departement (DROM): het landelijke recht geldt, inclusief de loi Le Meur, maar de toepassing verschilt per gemeente van de vlindervormige eilandengroep. Bij Hostel Toucan, lokale conciërgeservice, vertalen we de stand van het recht in 2026 naar heldere taal.
Het landelijke kader dat in de overzeese departementen geldt
Guadeloupe past de Code du tourisme toe, net als Europees Frankrijk. Drie pijlers bepalen alle kortetermijnverhuur, of de woning nu in Deshaies, Le Gosier of op Marie-Galante staat:
- De aangifte bij het gemeentehuis: elke meublé de tourisme (gemeubileerde vakantiewoning) — verhuurd aan passanten die er niet hun woonplaats hebben — moet bij de gemeente worden aangegeven. Dat is gratis en altijd verplicht.
- Het registratienummer van 13 tekens: in gemeenten die de procedure hebben ingevoerd, levert de aangifte een nummer op dat op alle advertenties moet staan (Airbnb, Booking, Abritel). Het begint met de INSEE-code: 97128 voor Sainte-Anne, 97125 voor Saint-François, 97113 voor Le Gosier.
- De toeristenbelasting: geïnd door de verhuurder of het platform en afgedragen aan de gemeente. Reken op 0,80 € tot 2,30 € per nacht per volwassene, afhankelijk van de classificatie.
Tot zover niets typisch Antilliaans. Wat sinds 2024 verandert, is de landelijke aanscherping door de loi Le Meur, die het nachtenquotum en de bestemmingswijziging op hun kop zet — en Guadeloupe vol raakt.

Loi Le Meur in de overzeese departementen: wat er veranderd is voor kortetermijnverhuur
De wet van 19 november 2024, de zogeheten loi Le Meur, versterkt de instrumenten om vakantiewoningen te reguleren en geldt in de overzeese gebieden net als in Europees Frankrijk. Drie concrete veranderingen verdienen je aandacht.
Het nachtenquotum voor Airbnb op Guadeloupe voor het hoofdverblijf
Dit is de bekendste regel, en de meest verkeerd begrepen. Ze geldt alleen voor het hoofdverblijf, de woning waar je minstens acht maanden per jaar woont:
- Het landelijke plafond blijft standaard 120 nachten per jaar.
- Maar gemeenten kunnen dat plafond nu via een raadsbesluit verlagen tot 90 nachten.
- Boven het quotum wordt kortetermijnverhuur een overtreding waarop een boete staat.
Een tweede woning daarentegen — heel gebruikelijk op Guadeloupe, waar veel strandwoningen van eigenaren uit Europees Frankrijk zijn — valt onder geen enkel nachtenquotum en mag het hele jaar worden verhuurd, mits aangegeven en, afhankelijk van de gemeente, met een verkregen bestemmingswijziging. Cruciale nuance: huur je een villa in Saint-François van een eigenaar die er niet woont, dan geldt de grens van 120 nachten niet voor jouw verblijf.
De uitgebreide toestemming voor bestemmingswijziging
Vroeger gold de bestemmingswijziging — een woonruimte het hele jaar door omzetten in een toeristische woning — alleen in de grote agglomeraties. De loi Le Meur geeft alle gemeenten de mogelijkheid om deze procedure in te voeren. Op Guadeloupe gaat het om dichtbevolkte zones zoals Pointe-à-Pitre en Le Gosier, waar de woningmarkt onder druk staat. In een gemeente die een besluit heeft genomen:
- Moet de eigenaar van een tweede woning een toestemming voor bestemmingswijziging krijgen voordat hij het hele jaar kort verhuurt.
- Kan die gepaard gaan met compensatie (een gelijkwaardige oppervlakte terug op de gewone woningmarkt brengen) in de meest krappe gemeenten.
- Kan het reglement van de vereniging van eigenaars daarnaast kortetermijnverhuur gewoon verbieden.
Het energielabel wordt een voorwaarde
Nog een geleidelijke nieuwigheid: vakantiewoningen waarvoor toestemming nodig is, moeten voortaan een minimaal energieprestatiediagnose (DPE) halen, met strengere eisen tot 2034. Op Guadeloupe kost een DPE 200 tot 350 € — weinig keurders, dus houd rekening met wachttijden.
Hoe dat per gemeente uitpakt
De eilandengroep past de regel niet overal hetzelfde toe. Aan de kant van het badplaatsrijke Grande-Terre, het hart van het aanbod:
- Le Gosier: dichtbevolkte gemeente op 10 minuten van Pointe-à-Pitre, het meest geneigd om een bestemmingswijziging te eisen en waar het reglement van de vereniging van eigenaars echt een rol speelt.
- Sainte-Anne: de meest toeristische (stranden van La Caravelle en Bois Jolan), goed georganiseerd register van vakantiewoningen en toeristenbelasting; ruim aanbod, grotendeels in orde.
- Saint-François: jachthaven, golfbaan, vertrek naar La Désirade en Petite-Terre; het gemeentehuis volgt de vakantiewoningen op de voet.
Aan de kant van Basse-Terre, bij de Réserve Cousteau, bestaat het aanbod uit bungalows en Creoolse villa’s, vaak beheerd door locals: de aangifte blijft verplicht, maar genummerde registratie en bestemmingswijziging zijn er veel minder gebruikelijk. Hetzelfde lappendeken bestaat elders in de DROM, zoals blijkt uit ons overzicht van de regels voor kortetermijnverhuur per gemeente op Martinique. Om je verblijf per streek voor te bereiden, beschrijft onze complete gids voor Guadeloupe elke gemeente, van Deshaies tot de Pointe des Châteaux.
