De eerste keer dat een bezoeker de stranden van Frans-Guyana aan de Atlantische kant ziet, is de reactie bijna altijd dezelfde: “Maar waarom is het water bruin?” We geven het toe: als bewoners tussen Cayenne en Rémire-Montjoly genieten we van dat moment. Want het opent de deur naar een van de mooiste natuurverhalen van het gebied: dat van een kustlijn die gevormd wordt door de Amazone, duizenden kilometers verderop. Vergeet de Caribische ansichtkaart: hier geen rijen ligstoelen of parasols per uur, maar kilometers wild zand omzoomd door kokospalmen, mangroven en oerwoud, die je deelt met lederschildpadden en rode ibissen. Deze schoonheid moet je verdienen en begrijpen.
We wonen het hele jaar aan deze kust en ontvangen er het hele seizoen reizigers. Hier is onze eerlijke selectie, met de echte informatie om ervan te genieten.
Waarom het water van de stranden van Frans-Guyana niet turquoise is
De okerkleur, soms koffie-met-melk, van de oceaan voor Frans-Guyana heeft niets met vervuiling te maken. Het is een indrukwekkend en volkomen natuurlijk geologisch fenomeen, en het is de identiteit van de kust van de Guyana’s.
De Amazone stort elke seconde enorme hoeveelheden sediment in de Atlantische Oceaan, honderden kilometers ten zuidoosten van Frans-Guyana. De Guyanastroom trekt vervolgens naar het noordwesten en voert die fijne deeltjes mee langs de zo’n 350 km van onze kust, tot aan de Maroni en verder — de lokale rivieren (Maroni, Oyapock) doen er nog een schepje bovenop. Het resultaat: water vol slib, rijk aan voedingsstoffen, met die kenmerkende tint. Deze sedimenten vormen ook bewegende modderbanken die zich over meerdere jaren verplaatsen: sommige stranden slibben tijdelijk dicht, andere krijgen hun zand terug. Het leeft, het beweegt, en het is een van de meest fascinerende eigenschappen van het gebied.
Anders zwemmen, niet gevaarlijk
Laten we duidelijk zijn: zwemmen in troebel water brengt geen enkel gezondheidsrisico met zich mee vanwege de kleur. Je ziet gewoon je voeten niet. De zee blijft warm (vaak 27-28 °C het hele jaar), de golven zijn meestal zacht vlak bij de kust. Een paar reflexen van bewoners:
- Zwem bij opkomend of hoogtij: bij laagtij kan de modder bovenkomen en wordt zwemmen een modderpartij. Het getijverschil is groot (tot 2 m), waardoor sommige stranden bij laagtij een veelvoud aan zand krijgen.
- Kies zandige zones, vermijd lopen door modderbanken.
- Spoel je na afloop af: het slib laat een lichte film op de huid achter, zonder gevaar.
- Let op stromingen: er is geen permanente reddingspost, wees voorzichtig met kinderen.
- Informeer ter plaatse naar eventuele modder in de week van je bezoek.

Montjoly: het grote strand van Cayenne
Op zo’n tien minuten van het centrum van Cayenne is het strand van Montjoly (gemeente Rémire-Montjoly) HET stadsstrand bij uitstek, het best bereikbare en meest geliefde bij de Guyanezen, en onze dagelijkse speeltuin.
Een lang lint van licht zand strekt zich kilometers uit, omzoomd door kokospalmen en zeedruifbomen. Het is een levendig strand: joggers bij zonsopgang, gezinnen in het weekend, schaduwrijke carbets (open hutten) om te picknicken, een paar Creoolse snackbars en foodtrucks ‘s avonds. Je komt er net zo goed om te wandelen als om te zwemmen. Veel van onze gasten maken er hun ochtendritueel van vanuit de Résidence Francis met zwembad, een rustige uitvalsbasis om de kust te verkennen, voordat ze tijdens de heetste uren terugkeren om af te koelen.
Goed om te weten voordat je je handdoek neerlegt:
- Toegang en parkeren: gratis, meerdere parkeerplaatsen langs de boulevard. Kom op zondag vroeg.
- Beste moment: vroeg in de ochtend of laat in de middag, als de hitte afneemt en het licht zacht is.
- Bewaakt zwemmen: niet permanent, wees voorzichtig en blijf dicht bij de kant.
- Te vermijden: waardevolle spullen onbeheerd achterlaten.
Montjoly en het naburige strand van Gosselin zijn ook belangrijke nestplaatsen van zeeschildpadden (soepschildpad, lederschildpad, warana). Van maart tot juli komen de schildpadden ‘s nachts eieren leggen, en bij zonsopgang zie je vaak verse sporen van een nest in het zand. Lokale verenigingen organiseren begeleide observatietochten. Gouden regel: geen wit licht, geen flits, blijf stil en op afstand.
Les Salines, Montabo en de kust van Rémire
Als natuurlijk verlengstuk van Montjoly is het strand van Les Salines wilder en doordeweeks minder druk. Bij laagtij strekt het slik zich heel ver uit: perfect voor lange blootsvoetse wandelingen en het spotten van steltlopers. Het is een van onze favorieten aan het eind van de dag, als de lucht in vuur en vlam staat achter het kokospalmbos.
Aan de voet van de heuvel van Montabo, in Cayenne zelf, biedt een klein strand een weids uitzicht op de Atlantische Oceaan. Je komt hier niet voor een droomzwempartij, maar voor het pad van Montabo dat omhoog klimt door een kustbos vol apen en leguanen, met panorama’s over de stad en de zee — te combineren met een bezoek aan de markt van Cayenne en de Place des Palmistes. Als je terugrijdt via Rémire-Montjoly, mis dan ook de kleine baaien en rotspunten met traditionele carbets niet: de Rorota en de Mahury bieden spectaculaire zonsondergangen, als het tij opkomt en de pelikanen duiken. Precies dat plekje vind je elke avond terug als je verblijft in de Villa Mahury met directe toegang tot het strand, zonder de auto te hoeven pakken.
Awala-Yalimapo en het strand van Les Hattes: het heiligdom van de lederschildpad
Aan het andere uiteinde van het gebied, bij Saint-Laurent-du-Maroni, is het strand van Les Hattes in Awala-Yalimapo een plek apart. Reken op ongeveer 250 km en 3,5 tot 4 uur rijden vanaf Cayenne via de RN1 (een auto is onmisbaar in Frans-Guyana).
Dit zandstrand ligt aan de monding van de rivier de Maroni, tegenover Suriname, wordt omzoomd door bos en hoort bij de Kali’na-gemeente (inheems) Awala-Yalimapo. De sfeer is er vredig, authentiek, ver van alles: je komt hier voor de natuur en de culturele ontmoeting, in een sterk cultureel kader, niet voor badfaciliteiten.
Het is een van de belangrijkste nestplaatsen van lederschildpadden ter wereld. Het seizoen loopt vooral van april tot juli, met een piek in mei-juni. Deze reuzen van meer dan 500 kg en anderhalve meter ‘s nachts het zand op zien kruipen is een zeldzame emotie. Onze tips:
- Ga met een lokale gids of via het natuurreservaat van de Amana.
- Respecteer de regels: afstand, stilte, geen wit licht en geen flits.
- Combineer het bezoek met de ontdekking van het Camp de la Transportation en de strafkolonie in Saint-Laurent, en een tocht over de Maroni per prauw.
