Wie in de archipel een vakantiewoning verhuurt of boekt, vindt de toeristenbelasting in Guadeloupe zelden het meest glamoureuze deel van de reis, maar het is wel een van de onderdelen die het snelst voor problemen zorgen als je ze slecht beheert — of voor verrassingen als je ze slecht inschat. Veel beginnende verhuurders zien het als een kostenpost, terwijl het een bedrag is dat je bij de reiziger int en daarna afdraagt aan de overheid; voor de bezoeker is het vaak de laatste regel van de offerte waar hij naar kijkt, en de minst begrepen. En het mechanisme wordt ingewikkelder tijdens de vraagpieken: carnaval, Route du Rhum, Terre de Blues, wanneer de nachtprijzen omhoogschieten. Als bewoners van het “vlindereiland” en beheerders van vakantiewoningen tussen Grande-Terre en Basse-Terre leggen we je uit hoe de belasting op werkelijke basis werkt, het tarief per gemeente, wie wat int, de echte impact op je budget en hoe je je niet vergist wanneer de prijzen in het evenementenseizoen verdubbelen.
Hoe de toeristenbelasting op werkelijke basis werkt in Guadeloupe
Guadeloupe is een Frans overzees departement en regio (DROM): het regime van de toeristenbelasting is er precies hetzelfde als in Europees Frankrijk, geregeld door de Code général des collectivités territoriales. Het is een lokale bijdrage die toerisme financiert: onderhoud van stranden, bewegwijzering, toeristenbureaus, evenementen. Voor vakantiewoningen en seizoensverhuur passen bijna alle gemeenten het regime “au réel” (op werkelijke basis) toe. Het mechanisme is hetzelfde in Martinique, waar onze gids over de toeristenbelasting van een vakantiewoning het tarief per gemeente geeft.
Op werkelijke basis wordt de belasting berekend per volwassene en per nacht, met drie basisregels om in je geheugen te griffen:
- Minderjarigen onder de 18 zijn vrijgesteld: je telt alleen de volwassenen.
- Het tarief is een vast bedrag per nacht en per volwassene, vastgesteld door de overheid, dat afhangt van de classificatie van de woning (aantal sterren).
- Een niet-geclassificeerde woning betaalt geen vast tarief maar een percentage van de nachtprijs per persoon (in Guadeloupe meestal 5 %), begrensd op het hoogste tarief dat de overheid voor geclassificeerde accommodaties heeft vastgesteld.
Dat laatste punt verandert alles in de evenementenperiode. Onthoud vooral dat de belasting nooit een percentage van het hele verblijf is: het is een berekening per nacht, per volwassene. Ze komt niet uit de zak van de verhuurder: het is een bedrag dat hij bij de reiziger int bij de betaling, daarna afdraagt aan de overheid, en dat als aparte regel op de factuur staat. Er bestaat een tweede regime, “au forfait” (forfaitair, gebaseerd op de capaciteit, verhuurd of niet), maar dat geldt vooral voor campings: voor een gewone vakantieverhuur zit je op werkelijke basis en draag je alleen de werkelijk verkochte nachten af.

Wie ontvangt de belasting: de gemeente of de EPCI?
Eerste Guadeloupese subtiliteit: in Guadeloupe ontvangt niet altijd de gemeente alleen de belasting. De bevoegdheid is heel vaak overgedragen aan de EPCI’s (établissements publics de coopération intercommunale), oftewel de agglomeratie- en gemeenteverbanden. Het is de intercommunale die het tarief vaststelt en de afdracht aan de EPCI ontvangt.
Concreet valt je vakantiewoning, afhankelijk van de ligging, onder een van deze structuren:
- La Riviera du Levant: Le Gosier, Sainte-Anne, Saint-François, Le Moule, La Désirade. Het badplaatshart van Grande-Terre, dus de sterkste vraag van de archipel.
- Cap Excellence: Pointe-à-Pitre, Les Abymes, Baie-Mahault. Het economische en stedelijke centrum, dicht bij het Mémorial ACTe en de luchthaven Pôle Caraïbes, strategisch tijdens het carnaval.
- Nord Grande-Terre: Le Moule, Port-Louis, Anse-Bertrand, Morne-à-l’Eau.
- Nord Basse-Terre en Sud Basse-Terre: Deshaies, Sainte-Rose, Bouillante, Basse-Terre, Trois-Rivières, de toegangspoorten tot het Nationaal Park en de Réserve Cousteau.
- Communauté de communes de Marie-Galante: Grand-Bourg, Capesterre, Saint-Louis, het eiland van de rum en van het festival Terre de Blues.
De reflex om aan te leren: zoek vóór je ook maar één tarief vastlegt het geldende besluit van je EPCI op (op de website of het e-loket). Dat is bepalend.
Het tarief per gemeente en per classificatie in 2026
Hier zijn realistische ordegroottes zoals vastgesteld begin 2026, per volwassene en per nacht, te bevestigen in het besluit van je EPCI. Het tarief van Le Gosier, Saint-François of Sainte-Anne (Riviera du Levant, zeer toeristisch) neigt naar de bovenkant van de bandbreedtes; de landelijke gemeenten van Basse-Terre zitten lager.
| Categorie van de woning | Indicatief tarief per volwassene / nacht |
|---|---|
| Niet geclassificeerd of in afwachting van classificatie | 5 % van de nachtprijs/persoon, begrensd (≈ 2,30 tot 2,80 €) |
| Geclassificeerd 1 ster | ≈ 0,70 tot 0,90 € |
| Geclassificeerd 2 sterren | ≈ 0,90 tot 1,10 € |
| Geclassificeerd 3 sterren | ≈ 1,00 tot 1,50 € |
| Geclassificeerd 4 sterren | ≈ 1,50 tot 2,30 € |
| Geclassificeerd 5 sterren | ≈ 2,30 tot 3,00 € |
Twee ijkpunten:
- In Le Gosier, Sainte-Anne, Deshaies of Bouillante bereikt een niet-geclassificeerde woning snel het plafond van de EPCI (≈ 2,30 tot 2,50 €) zodra de nachtprijs boven 50 € komt.
- Op Marie-Galante houden de mildere tarieven de belasting van een niet-geclassificeerde woning vaak onder het plafond.
De les om te onthouden: je woning laten classificeren (bezoek van een door Atout France erkende instantie, 150 tot 250 €, 5 jaar geldig) maakt van een soms zware proportionele belasting een vast en voorspelbaar bedrag, en levert bovendien de micro-BIC-aftrek van 50 % op in plaats van 30 %. Bij een luxewoning die duur wordt verhuurd, loopt het verschil al snel op tot tientallen euro’s per verblijf.
Een rekenvoorbeeld voor de eigenaar
Neem een T2 verhuurd aan 4 volwassenen, 7 nachten, à 110 € per nacht, in Le Gosier:
- Niet geclassificeerd: belasting begrensd op ≈ 2,40 € per volwassene per nacht, dus 4 × 7 × 2,40 = ongeveer 67 € voor het verblijf.
- Geclassificeerd 3 sterren: ≈ 1,30 € per volwassene per nacht, dus 4 × 7 × 1,30 = ongeveer 36 €.
Op dit ene verblijf halveert de classificatie de belasting bijna. Vermenigvuldig dat met 30 of 40 verblijven per jaar en het voordeel springt in het oog, met fiscale winst erbovenop. Voor een woning aan de kust combineren we deze berekeningen met de fiscale status in onze gids over LMNP en toeristenbelasting voor een villa vlak bij het strand.
Een rekenvoorbeeld voor de reiziger
Neem een gezin van 2 volwassenen + 2 kinderen, 7 nachten in een woning met 3 sterren in Saint-François à 1,20 € per nacht per volwassene:
- 2 volwassenen × 7 nachten × 1,20 € = 16,80 € toeristenbelasting.
- De 2 kinderen: 0 €.
Voor hetzelfde verblijf in Sainte-Anne à 0,90 €: 12,60 €. Het verschil is niet dramatisch, maar voor een groep van 6 volwassenen over 10 nachten ga je makkelijk van 54 € naar 90 €. Precies het soort verschil dat wel of niet een kajaktocht naar de eilandjes betaalt.
Wie int: platform, verhuurder of conciërgedienst
Tweede veelvoorkomende bron van verwarring, vooral tijdens pieken, wanneer je meerdere boekingskanalen tegelijk gebruikt.
Inning via een platform: Airbnb en Booking
Sinds 2019 zijn de grote platforms wettelijk verplicht de toeristenbelasting te innen en af te dragen aan de overheid. De inning door Airbnb in Guadeloupe gaat dus automatisch: de belasting verschijnt als aparte regel bij de betaling van de reiziger, en Airbnb (net als Booking of Abritel) draagt ze rechtstreeks af aan de EPCI. Voor die boekingen hoef je niets te doen, maar:
- Het platform past soms een gestandaardiseerde berekening toe (soms een percentage van de nachtprijs) die niet altijd tot op de cent overeenkomt met het werkelijke tarief van je intercommunale.
- Je moet die overnachtingen toch bijhouden in je register.
- En vooral: deze boekingen kosten je 15 tot 18 % commissie, die niets met de belasting te maken heeft en je marge drukt — extra jammer wanneer de evenementenvraag je in staat zou stellen direct te verkopen. Voor de reiziger maken die servicekosten de rekening 10 tot 20 % duurder.
Directe inning: jouw verantwoordelijkheid als verhuurder
Bij elke directe boeking (je website, mond-tot-mondreclame, een vaste gast, een conciërgedienst) ben jij, de verhuurder, of je conciërgedienst degene die int en afdraagt. Dat brengt drie verplichtingen mee:
- De belasting factureren tegen het juiste tarief, op een aparte regel naast de huur.
- Een register van de overnachtingen bijhouden (data, aantal volwassenen, aantal nachten, ontvangen bedrag, vrijstellingen).
- Afdragen aan je EPCI volgens haar kalender, meestal twee tot vier termijnen per jaar, via het e-loket van de overheid.
De fout die je aan beide kanten nooit mag maken: denken dat een directe boeking vrijstelt van de belasting. Ze is in beide gevallen verschuldigd. Wat verandert, is wie ze int, en dat je platformcommissies bespaart. Voor de reiziger is het wettelijke bedrag tot op de cent hetzelfde; bij direct boeken vermijdt hij alleen de servicekosten, krijgt hij meer transparantie en één aanspreekpunt — niet onbelangrijk op 6.700 km van Europees Frankrijk, met een tijdsverschil van 5 u in de winter en 6 u in de zomer ten opzichte van Parijs.
