‘Wat levert op Martinique het meeste belastingvoordeel op: LMNP of Girardin?’ Die vraag krijg ik het vaakst wanneer een eigenaar op het punt staat een T2 in Le Diamant of een villa in Les Trois-Îlets te kopen. En het is een valkuil: je vergelijkt twee instrumenten die niet in dezelfde categorie spelen. Bij belastingvoordeel overzee op Martinique gaat het er niet om ‘de beste van de twee’ te kiezen, maar om te begrijpen dat het ene op lange termijn op jouw huurinkomsten werkt, en het andere op je totale belasting gedurende één boekjaar.
Als bewoner van het eiland en beheerder van toeristische vakantiewoningen zie ik te veel investeerders aan wie Girardin wordt verkocht met het idee dat ze daarmee ‘hun Airbnb optimaliseren’. Deze gids vergelijkt beide regelingen met realistische cijfers en concrete voorbeelden van eigenaren, bijgewerkt voor 2026. Hij is bedoeld als uitleg en vervangt niet het advies van een accountant (expert-comptable), de enige die jouw constructie kan valideren.
Twee tegengestelde logica’s die altijd door elkaar worden gehaald
Voordat we vergelijken, maken we een onderscheid dat veel verkopers bewust vaag houden.
- De LMNP (loueur en meublé non professionnel, niet-professionele verhuurder van gemeubileerde woningen) werkt op de belasting die je verhuur oplevert: de regeling verlaagt of schrapt de belastbare grondslag van je huurinkomsten, jaar na jaar, zolang je het pand exploiteert.
- De Girardin-wet werkt op je totale inkomstenbelasting: het is een eenmalige belastingvermindering (‘one-shot’) in ruil voor een investering overzee, zonder mechanisch verband met de exploitatie van je gemeubileerde woning.
Met andere woorden: LMNP is een duurzaam exploitatieregime, Girardin een eenmalige fiscale belegging. Een slimme eigenaar kan ze zelfs combineren: LMNP au réel op de verhuur, en daarnaast Girardin industriel als zijn belasting in Frankrijk dat rechtvaardigt.

LMNP au réel: de hefboom die de belasting op je huur wegstreept
Een gemeubileerde woning voor korte verblijven verhuren in Sainte-Anne, Les Trois-Îlets of Le François valt standaard onder LMNP: je huurinkomsten zijn bénéfices industriels et commerciaux (BIC), geen inkomsten uit onroerend goed. Er bestaan twee regimes: micro-BIC (forfaitaire aftrek van 30 % niet geclassificeerd, 50 % geclassificeerd) en het réel, verreweg het krachtigste om belasting te besparen.
Het mechanisme van afschrijving
Onder het réel trek je je werkelijke kosten af (hypotheekrente, onroerendgoedbelasting, conciërgedienst, verzekering, energie) én schrijf je het pand en de inrichting af. Afschrijving is een boekhoudkundige kost die geen geld uit je kas haalt, maar wel de belastbare winst wegwerkt, vaak tien tot vijftien jaar lang. En de kosten zijn overzee hoger: meubels en huishoudapparaten duurder door de octroi de mer (lokale invoerheffing), tropische uitrusting die snel vervangen moet worden (airco’s, tuinmeubilair aangetast door het zout), herstelwerk na het orkaanseizoen: allemaal posten die de afschrijfbare grondslag vergroten.
Praktijkvoorbeeld 1: de geclassificeerde studio in Sainte-Anne
Claire koopt een studio van € 180.000 op 400 meter van Pointe Marin, gefinancierd met een lening. Verhuurd voor € 90 tot € 110 per nacht in het droge seizoen (de Carême, december tot april), levert hij € 16.000 aan huur per jaar op.
- Afschrijving van het gebouw (zonder grond, ~30 jaar): ~€ 5.000 per jaar.
- Afschrijving van meubilair en uitrusting (5 tot 7 jaar): ~€ 3.000 per jaar.
- Hypotheekrente, onroerendgoedbelasting, conciërgedienst, verzekering, servicekosten: ~€ 8.500 per jaar.
Totale aftrek: ~€ 16.500, dus meer dan de huurinkomsten. Belastbaar resultaat: € 0, en het overschot schuift door naar de volgende boekjaren. Claire betaalt jarenlang geen belasting en ook niet de 17,2 % sociale premies op dit inkomen. Onder micro-BIC geclassificeerd was ze belast op € 8.000: bij een pand gefinancierd met een lening en geïmporteerd meubilair wint het réel op Martinique bijna altijd van micro-BIC.
Girardin-wet: een eenmalige belastingvermindering, geen verhuurinstrument
Hier zet ik het vaakst de feiten recht. De Girardin-wet bestaat overzee, maar in twee varianten, en geen van beide is bedoeld om ‘je vakantiewoning fiscaal te optimaliseren’.
Girardin logement: bijna nooit voor een toeristische vakantiewoning
De Girardin logement richt zich op sociale en middenhuurwoningen die het hele jaar ongemeubileerd worden verhuurd, met strikte plafonds voor huur en inkomen. Een toeristische vakantieverhuur komt dus niet in aanmerking. De belofte ‘loi Girardin meublé tourisme’ die je in sommige advertenties ziet opduiken, is misleidend: om de Carême en het carnaval (februari-maart) te benutten, blijft een goed opgezette LMNP het juiste instrument.
Girardin industriel: de fiscale belegging los van je verhuur
De andere variant, de Girardin industriel, financiert nieuwe productieve uitrusting die in de DROM (Franse overzeese departementen) wordt geëxploiteerd. Via een erkend constructiekantoor breng je in één jaar geld in en krijg je het jaar erna een belastingvermindering die hoger is dan je inleg: het verschil vormt het rendement. Drie hoofdpunten:
- je krijgt je inleg niet terug: de vermindering hoort die net iets te overtreffen, dat is het hele principe;
- de operatie staat los van je vakantiewoning: ze verlaagt je totale belasting, niet de exploitatie van de villa;
- er is een risico op terugvordering als de exploitant in gebreke blijft: werk alleen met erkende en verzekerde kantoren.
Praktijkvoorbeeld 2: de zwaar belaste manager
Marc, manager in Frankrijk, betaalt € 9.000 belasting per jaar. Hij brengt € 8.000 in een Girardin industriel-operatie in en krijgt het jaar erna een vermindering van ongeveer € 9.000: zijn belasting zakt naar nul en hij heeft het verschil van zo’n € 1.000 ‘verdiend’ (10 tot 12 % in één jaar). Maar dat heeft niets te maken met zijn studio die hij in Le Marin verhuurt: Girardin verlaagde zijn belasting als manager, niet die van zijn verhuur, die al door het réel werd geneutraliseerd.
